leesvragen participatie en educatief ontwerp

Tekstvragen
Boek Hoofdstuk 4:

In films als Saw, Funny Games U.S. en A Clockwork Orange worden willekeurige mensen overdonderd door de spelbedenkers en er wordt ze geen keus gegeven, ze moeten meedoen met het spel om in leven te blijven.

Het voorbeeld Saw.
De spellen hebben alle onderdelen in zich die ook in hoofdstuk 4 besproken worden.
Het spel is duidelijk. Er wordt ze uitgelegd wat de consequenties zijn van hun daden en deze daden zijn een onderdeel van een samenhangend geheel.
Er is een systeem en er is sprake van interactie. De mensen hebben wel een keus: leven of dood.

Maar is er wel sprake van een spel, wanneer mensen niet geheel vrijwillig meedoen, ookal voldoet een spel aan alle eisen?

Boek Hoofdstuk 24:

Het spelen van spellen waarbij mensen over de hele wereld mee kunnen doen heeft al voor veel opspraak gezorgd, vanwege de mogelijke virtuele verkrachtingen. Omdat men anoniem dingen kan doen, is alles mogelijk en ontstaat er grote chaos.
Is het dan mogelijk om toch een bottom up cultuur te hebben?

J. Raessens, Playing history:

Quest is op de middelbare school, Het Roland Holst College in Hilversum, een test waarbij de leerlingen de eerste drie jaar van het onderwijs (havo en vwo) zonder boeken moeten doorbrengen, maar wel evenveel kennis moeten krijgen door het zelf aan de slag te gaan en zo alle vakken zo veel mogelijk te combineren. De leerlingen mogen wel gebruik maken van de bibliotheek en natuurlijlk het internet. Voor de rest organiseren ze zelf bijvoorbeeld reisjes, waarbij zowel wiskunde, taal, geschiedenis en aardrijkskunde in voorkomen. Deze reisjes worden dan ook echt uitgevoerd door bejaarden of andere leerlingen.
Het is de bedoeling dat de leerlingen na die drie jaar evenveel kennis hebben als de kinderen die niet deelnamen aan Quest.

Is Quest te vergelijken met onderwijs door middel van een computerspel of schiet een spel dan tekort bij het vinden van een algemene samenhang, zoals bijvoorbeeld dat verschillende vakken te combineren zijn bij het organiseren van een reis?
En als de vakken wel te combineren zijn binnen een spel, wordt het dan niet heel chaotisch?

Kadervraag

Wanneer we het hebben over participatie en educatie in een woord dan denk ik meteen aan wikipedia.
Men kan via het internet participeren aan dit fenomeen, dus ook mede bepalen wat er komt te staan. Maar er staat ook veel informatie in, waardoor er ook sprake is van educatie: men kan ervan leren. Er worden onder andere termen uitgelegd en filosofische gedachten samengevat.

Echter, doordat er juist sprake is van onbeperkte participatie, is het fenomeen niet betrouwbaar en kan het net zo goed niet gebruikt worden als informatiebron.
(voornamelijk de reden waarom het op de universiteit niet als wetenschappelijke bron gebruikt mag worden)

Dit is een voorbeeld van bottom up cultuur. Hoe zou het fenomeen moeten veranderen, zodat het wel als wetenschappelijke bron gebruikt zou kunnen worden, maar dat er toch sprake zou kunnen zijn van participatie?